श्रीमंत अक्षरांची इतुकीच खंत आहे

हे फूल तू दिलेले मजला पसंत आहे,
आहे फुलात काटा तोही पसंत आहे.

दुःखावरी मुलामा देऊन तू सुखाचा,
जे वाटतोस ते ते सारे पसंत आहे.

विरता जुने प्रहार पडती नवीन घाव,
तक्रार सांगण्याला कोठे उसंत आहे.

मी भोगल्या व्यथांना साक्षी कुणी कशाला,
माझाच एक अश्रू अजुनी जिवंत आहे.

कधि सांगता न आल्या शब्दात प्रेमगोष्टी,
श्रीमंत अक्षरांची इतुकीच खंत आहे।


कवी - यशवंत देव

शांतता

घराचे पाठीमागले दार उघडले...
तेवढाच काय तो कडीचा आवाज
बाकी शांतता...
हिरवी शांतता...
गार शांतता...
हिरव्यागार बागेत आलेले रेशमी सूर्यकिरण
फुले फुललेली... उमलती शांतता... मंद गंध
नव्हे... प... रि... म... ल...
अलगद उडणारी फुलपाखरें
फांदीवर सरडा... सजग... स्तब्ध
पलीकडे ऊंच आभाळात देवीच्या देवळाचा कळस
त्या भोवती घारीचे भ्रमण
शांततेवर उमटलेला एक वलयाकार तरंग
सरसरत गेलेला पानांचा आवाज... साप...
नंतर कोसळती शांतता
पण मुंग्यांची संथ निमूट चाललेली रांग
शांतता सजीव... गतिमान
अलगद अलगद तरंगत कुठून तरी आलेले
एक अलवार बाळपीस
वाऱ्याची मंद, नीरव झुळूक
दयाळ पक्षाची एक प्रश्नार्थक शीळ...
शांतता मधुरलेली
मऊ मातीवर उमटलेली माझी पावले... त्यांचे ठसे
जादूचे... गूढ
पुढे पुढे नेणाऱ्या पाऊलवाटेचे लाडीक वळण
पुढे गहन... गगन
शांततेत ऊभे माझे निवांत एकटेपण!


कवी - शंकर वैद्य

तहान

सारा अंधारच प्यावा
अशी लागावी तहान
एका साध्या सत्यासाठी
देता यावे पंचप्राण

व्हावे एव्हढे लहान
सारी मने कळों यावी
असा लागावा जिव्हाळा
पाषाणाची फुले व्हावी

फक्त मोठी असो छाती
सारे दुःख मापायला
गळो लाज गळो खंत
काही नको झाकायला

राहो बनून आभाळ
माझा शेवटला श्वास
मना मनात उरो
फक्त प्रेमाचा सुवास


कवी - म. म. देशपांडे

त्याचे गाणे

एकहि वेळा न तुजला भरूनि डोळे पाहिलें,
परि जिव्हारी घाव बसुनी हृदयी जखमी जाहले!
मी फिरस्ता चुकुनि कोठे दारि तुझ्या पातलो;
सहज तुजला निसटतांना पाहिलें ना पाहिलें
नेसली होतीस तेव्हां शुभ्र पातळ रेश्मी,
त्यांतुनी आरक्त कांती और कांहींशी खुले!
रर्विकरीं सोनेरि उड्ती केस पिंगट मोकळे;
तपकिरी तेजांत डोळे खोल अर्थ भारिले!
पायिं त्या नाजूस गोर्‍या रूळ्त होते पैंजण,
रक्त तापे , अंग कांपे , हृदय पेटूं लागलें!
न कळता तुं प्रीतिचा खंजीर हृदयी मारिला,
ध्यानिंही नाहीं तुझ्या कीं काय माझें जाहलें!
स्मृति जशीच्या तशि असे ही-काळ कितिही लोटला;
हसत तुं असशील, परि या अश्रु भालीं रेखिले!

कवी - अनंत काणेकर

घाटातील वाट

घाटातील वाट,
काय तिचा थाट,
मुरकते गिरकते,
लवते पाठोपाठ.

निळी निळी परडी,
कोणी केली पालथी,
पान फुलं सांडली,
वर आणि खालती.

खाली खोल दरी,
वर उंच कडा,
भला मोठा नाग,
जणू वर काढून फणा.

भिऊ नका कोणी,
पाखरांची गाणी,
सोबतीला गात गात,
खळाळतं पाणी.


कवयित्री - सरिता पदक.