माणुसकीची गाणी !

कालबाह्य कविता कशास या लिहिल्या मी ?
मी कशास लिहिली माणुसकीची गाणी ?
कलदारपणाच्या व्यर्थ लागलो मागे....
माझ्याजवळीही होती खोटी नाणी !!

मी गात बैसलो स्तोत्रे उदात्ततेची
दडवले मनाचे कंगोरे मी कोते
मी आनंदाचे रंग उधळले सारे...
... लपवले रंग, जे काळे-करडे होते !

लावला दिवा मी कशास हा आशेचा ?
वाटली न का मी माझी घोर निराशा ?
भांडणे मिटवली...मंत्र `सलोखा` माझा
मी रस्त्यावरती केला का न तमाशा ?

घेतली कशाला खरेपणाची बाजू ?
बिनधास्त बोललो नाही का मी खोटे ?
फायदाच माझा नसता का मग झाला ?
मी करून माझे किती घेतले तोटे !!

मी दुःख फाटके माझे शिवले नाही...
उसवू न दिली मी दुनियेची पासोडी
जमवीत राहिलो तथाकथित मी पुण्ये...
मी करावयाची होती पापे थोडी...!!

हे सारे मजला सहजच जमले असते...
पण कधी न केले, जे मज पटले नाही
जे पुस्तक मजला वाचायाचे नव्हते...
मी कधीच त्याचे पान उलटले नाही !

मी ओबडधोबडपणा टाळला सारा
सजवून वेदना कलाकुसर मी केली !
ह्रदयात आग जी माझ्या भडकत होती...
बनवून चांदणे जगापुढे मी नेली !

निष्कलंक राहो कविकुळ माझ्याकडुनी
मज सवंगतेची कधी न होवो बाधा...
मी शब्दांचा कृष्ण-कन्हैया व्हावे...
कवितेने व्हावे आशयउन्नत राधा !!

लावली इथे मी पणती मिणमिणणारी...
ही करी तुम्हीही घ्यावी, आग्रह नाही !
मी कालविसंगत सूर लावला आहे...
ही धून तुम्हीही गावी, आग्रह नाही !

कालबाह्य कविता लिहीन याहीपुढती...
मी लिहीन रोजच माणुसकीची गाणी
कलदारपणाचा होवो लाभ, न होवो..
वटवणार नाही कधीच खोटी नाणी...!!


कवी - प्रदीप कुलकर्णी

का ?

ओणवी झालीस तू हलकेच अन्
देह माझा चांदण्याने झाकला...
आंधळा अंधार मी...माझ्यावरी -
- पौर्णिमेचा चंद्र का हा वाकला ?

व्यर्थ वणवणशील तू माझ्यासवे
भान याचेही तुला नाही जरा...
मी असा वारा...कुठेही हिंडतो...
शोधसी माझ्यात का तू आसरा ?

जन्म हा साराच काटेरी जरी
स्पर्श तू केलास अन् झाली फुले...
आग आहे अंतरी; बाहेर ही -
- पारिजाताची डहाळी का झुले ?

वेळ भेटीची चुकीची आपली...
वाट आहे वेगळी माझी-तुझी
जाणिवांना आपल्या सारे दिसे...
प्रीत का ही आंधळी माझी-तुझी ?

मीच माझ्यातून निसटू पाहतो
आणि तू माझ्यात मिसळू पाहसी...
खूप झाले...अर्पिली काही पळे...
जन्म का साराच उधळू पाहसी ?

जाळती आतून-बाहेरून या ...
काहिलीच्या, तल्खलीच्या वेदना
फाटक्या माझ्या जिण्याला ही अशी -
लाभली का भर्जरी संवेदना ?


कवी - प्रदीप कुलकर्णी

एकटाच मी

नाही कुणीच आसपास...एकटाच मी !
वाटे किती किती उदास...एकटाच मी !

मागे-पुढे कुणी न सोबतीसही कुणी...
माझा सुना सुना प्रवास...एकटाच मी !

माझी कुठेतरी असेल सावली इथे...
शोधा, करा करा तपास...एकटाच मी !!

माझ्या मनात बाग एक रोज बहरते...
हे माळरान...अन् भकास एकटाच मी !

माझ्याच आठवांत दंग दंग मी असा...
माझेच सोबतीस भास...एकटाच मी !

होतो भ्रमात... मी नसेन एकटा कधी -
झाला अता पुरा निरास...एकटाच मी !

येऊ नका कुणीच भेटण्यासही मला...
देऊ नका उगीच त्रास...एकटाच मी !

नाही मला कुणीच सोबती-सवंगडी
आहे तुझा खरा कयास...एकटाच मी !

नाही कधीच त्या फुलास मी विचारले...
देशील का मला सुवास...एकटाच मी !

कवी - प्रदीप कुलकर्णी

नाही आज सुचत काही

झाले आहे काय कळेना...नाही आज सुचत काही !
पाणी डोळ्यांतील खळेना...नाही आज सुचत काही !

वाटेना वाईट कशाचे.. होई दुःख न कसलेही ...
थोडेही का रक्त जळेना...नाही आज सुचत काही !

आयुष्याने रोज छळावे...याची खूप सवय होती...
तेही बेटे आज छळेना...नाही आज सुचत काही !!

दारोदारी घालवला, जो आला तो दिवस, परंतू -
बेचैनीची रात्र ढळेना...नाही आज सुचत काही !

कोठेही का जीव रमेना....कोठे का मज करमेना ?
ही एकाकी वेळ टळेना...नाही आज सुचत काही !

हाकांचा कोलाहल आता झाला फारच भवताली...
माघारी कोणीच वळेना...नाही आज सुचत काही !

अंधारी ही वाट किती मी चालू...पायच उचलेना -
का माझा रस्ता उजळेना...नाही आज सुचत काही !

गेलो होतो दूर परंतू आलो आज परत य़ेथे...
मी कोठे का दूर पळेना...नाही आज सुचत काही !

ज्ञानेशाच्या शब्दकळेचे व्हावे वारस ...पण साधी -
- ही शब्दांची भिंत चळेना...नाही आज सुचत काही !!

कवी - प्रदीप कुलकर्णी

जिथल्या तिथेच सारे

येती विचार, जाती विचार...जिथल्या तिथेच सारे !
मेंदू बधीर, मन थंडगार...जिथल्या तिथेच सारे !

हेही करीन, तेही करीन, म्हणतो मनोमनी मी...
स्वप्नेच फक्त माझी हजार...जिथल्या तिथेच सारे !

मज डावलून, संधी हसून गेली अनेक वेळा...
मीही कधीच नव्हतो तयार...जिथल्या तिथेच सारे !

होईन शूर, जाईन दूर, ठरले कितीकितीदा...
माझे मलाच उघडे न दार...जिथल्या तिथेच सारे !

ठरवून भेट, केव्हा न थेट झाली तुझी नि माझी...
भेटीवरून चर्चाच फार...जिथल्या तिथेच सारे !

डोळे मिटून, गेली निघून काळापल्याड आई...
ती वेळ, काळ, तारीख, वार...जिथल्या तिथेच सारे...!!

हा व्यर्थ खेळ, साराच वेळ गेला असाच वाया...
झाली न जीत, झाली न हार...जिथल्या तिथेच सारे !

नुसताच गर्व, बदलून सर्व म्हणतोस टाकले तू...
माऱू नकोस बाताच यार...जिथल्या तिथेच सारे !

नाही अजून, नाही अजून देहापल्याड गेलो...
माझे विचार, माझे विकार...जिथल्या तिथेच सारे !

तो यामुळेच, जिथल्या तिथेच थांबून राहिलेला...
दुसऱ्यांवरीच त्याची मदार...जिथल्या तिथेच सारे !

वाटेल हेच, राहो असेच...पण राहणार नाही -
- ती वाट, ती नदी, झाड, पार...जिथल्या तिथेच सारे!



गझलकार - प्रदीप कुलकर्णी

निळसर झाले अंग

मज श्यामसुंदरा, तुझा लागला रंग !
गोरेपण गेले निळसर झाले अंग !

ऐकते जसा मी तव मुरलीचा सूर
दाटते अंतरी निळे निळे काहूर
तू समीप माझ्या...जरी कितीही दूर
विसरुनी स्वतःला तुझ्यात होते दंग !

मी जिथे जिथे, तू तिथे तिथे असतोस...
मजकडे पाहुनी मंद मंद हसतोस...
तू कालिंदीच्या जळातही दिसतोस..
उठतात मनावर निळे निळेच तरंग !

स्वप्नात खुणावे मला निळे आकाश
वेढिती तुझे मज निळे निळे करपाश
ये, ये घनश्यामा, अता नको अवकाश...
ये सार्थ कराया नाव तुझे श्रीरंग !

तू अजून माझा जरी कुणी नाहीस...
हा जीव परी तुजसाठी कासावीस !
मी तुला वाहिले मनमोराचे पीस...
दे तुझा एकदा निळा निळा मज संग !

कवी - प्रदीप कुलकर्णी

दिवाळी

[खास दिवाळी निमित्त... ]


अंधारावर विजय...दिवाळी !

नवतेजाचा प्रलय...दिवाळी !

प्रसन्नतेचा उदय...दिवाळी !

मांगल्याचे वलय...दिवाळी !

दुःख-व्यथांचा विलय...दिवाळी !

आनंदाचा समय...दिवाळी !

हवाहवासा विषय...दिवाळी !

दोन दिव्यांचा प्रणय...दिवाळी !

सर्व सणांचे ह्रदय...दिवाळी !


कवी - प्रदीप कुलकर्णी