हिरवे हिरवेगार गालिचे--हरित तृणाच्या मखमालीचे;
त्या सुंदर मखमालीवरतीं--फुलराणी ही खेळत होती।
गोड निळ्या वातावरणांत--अव्याज मने होती डोलत;
प्रणयचंचला त्या भ्रूलीला--अवगत नव्हत्या कुमारिकेला।
आईच्या मांडीवर बसुनी--झोंके घ्यावे, गावीं गाणीं;
याहुनि ठावें काय तियेला--साध्या भोळ्या फुलराणीला ?
पुरा विनोदी संध्यावात--डोलडोलवी हिरवें शेत;
तोच एकदा हांसत आला--चुंबून म्हणे फुलराणीला--
"छान माझी सोनुकली ती--कुणागडे ग पाहत होती ?
कोण बरे त्या संध्येतून--हळूच पाहते डोकावून ?
तो रविकर का गोजिरवाणा--आवडला अमुच्या राणींना ?"
लाजलाजली या वचनांनी--साधी भोळी ती फुलराणी।
आंदोलीं संध्येच्या बसूनी--झोंके झोंके घेते रजनी;
ह्या रजनीचें नेत्र विलोल--नभीं चमकती ते ग्रहगोल !
जादूटोणा त्यांनी केला--चैन पडेना फुलराणीला;
निजलींशेतें, निजलें रान--निजले प्राणी थोर लहान।
अजून जागी फुलराणी ही--आज अशी ताळ्यावर नाही ?
लागेना डोळ्याशीं डोळा--काय जाहलें फुलराणीला ?
या कुंजातून त्या कुंजातून--इवल्याश्या ह्या दिवट्या लावून,
मध्यरात्रिच्या निवांत समयी--खेळखेळते वनदेवी ही
त्या देवीला ओव्यां सुंदर--निर्झर गातो; त्या तालावर -
झुलुनि राहिलें सगळे रान--स्वप्नसंगमी दंग होऊन !
प्रणयिचिंतनी विलीनवृत्ती--कुमारिका ही डोलत होती;
डुलतां डुलतां गुंग होऊनी--स्वप्नें पाही मग फुलराणी-
"कुणी कुणाला आकाशांत--प्रणयगायनें होतें गात;
हळुंच मागुनी आले कोण--कुणी कुणा दे चुंबनदान !"
प्रणय-खेळ हे पाहुनि चित्तीं--विरहार्ता फुलराणी होती;
तों व्योमींच्या प्रेमदेवता--वाऱ्यावरती फिरतां फिरतां-
हळूच आल्या उतरून खाली--फुलराणीसह करण्या केली।
परस्परांना खुणवुनि नयनीं--त्या वदल्या "ही अमुची राणी"
स्वर्भूमीचा जुळवित हात--नाचनाचतो प्रभातवात;
खेळुनि दमल्या त्या ग्रहमाला--हळुहळु लागति लपावयाला
आकाशींची गंभीर शांती--मंदमंद ये अवनीवरती;
विरूंलागलें संशयजाल--संपत ये विरहाचा काल
शुभ्र धुक्याचें वस्त्र लेवोनी--हर्षनिर्भरा नटली अवनी।
स्वप्नसंगमीं रंगत होती--तरीहि अजुनी फुलराणी ती !
तेजोमय नव मंडप केला--लख्ख पांढरा दहा दिशांला,
जिकडेतिकडे उधळित मोती--दिव्य वऱ्हाडी गगनी येती
लाल सुवर्णी झगे घालुनी--हांसत हांसत आले कोणी;
कुणीं बांधिला गुलाबि फेटा--झकमकणारा सुंदर मोठा !
आकाशीं चंडोल चालला--हा वाङ्मनिश्चय कराव्याला;
हे थाटाचें लग्न कुणाचें--साध्या भोळ्या फुलराणीचें !
गाउं लागले मंगलपाठ--सृष्टीचे गाणारे भाट
वाजवि सनई मारूतराणा--कोकिळ घे तानांवर ताना!
नांचु लागले भारद्वाज--वाजविती निर्झर पखवाज,
नवरदेव सोनेरी रविकर--नवरी ही फुलराणी सुंदर !
लग्न लागतें ! सावध सारे !--सावध पक्षी! सावध वारे !
दंवमय हा अंतःपट फिटला--भेटे रविकर-फुलराणीला !
वधूवरांना दिव्य रवांनीं--कुणी गाईल मंगल गाणी;
त्यांत कुणीसें गुंफित होते--परस्परांचे प्रेम ! अहा ते !
आणिक तेथिल वनदेवीही--दिव्य आपुल्या उच्छ्वासांहीं
लिहित होत्या वातावरणीं--फुलराणीची गोड कहाणी !
गुंगतगुंगत कवि त्या ठायीं--स्फुर्तीसह विहराया जाई;
त्याने तर अभिषेकच केला--नवगितांनी फुलराणीला !
कवी - बालकवी
