कारण या जगात प्रेम करावं असं काहीच नसतं..

मनापासून प्रेम करावं... तर ...त्याचं प्रेम फसतं..

कारण या जगात प्रेम करावं असं काहीच नसतं..

प्रत्येकाच्या आयुष्यात अशीच एखादी परी असते..

त्याच्या मते ती जरा.. चारचौघींपेक्षा बरी असते..

परी ही खरी व्हावी..त्याच्या जीवनात बहार यावी..

जणू हरवलेल्या स्वप्नांनाही भल्या पहाटे जाग यावी..

प्रितीच्या पहील्या वहील्या वळणावरचं ते..

आशावादी दार असतं..

मनापासून प्रेम करावं... तर ...त्याचं प्रेम फसतं..

कारण या जगात प्रेम करावं असं काहीच नसतं..

अशाच एका सकाळी ती परी त्याला भेटते..

तिच्या विरहाची ज्योत त्याची रात्र होवून पेटते..

अशा कित्येक रात्री तिच्या श्वासांना तो वाहतो..

आठ्वणींचा चंद्र तिच्या डोळ्यांमध्ये पाहतो..

आसुसलेल्या डोळ्यांचं, विखुरलेल्या श्वासांचं..

प्रेम हेच नाव असतं..

मनापासून प्रेम करावं... तर ...त्याचं प्रेम फसतं..

कारण या जगात प्रेम करावं असं काहीच नसतं..

संथ वाहत्या पाण्यातसुद्धा आवेगाचा भास होतो..

तिच्या प्रत्येक अदेचा गुलाम त्याचा श्वास होतो..

कधी दुःखांचे तर कधी सुखाचे क्षण वेचून घेतो..

कधी भारवलेली तर कधी हरवलेली संवेदना बनून राहतो..

पाण्यातल्या तरंगांचं, इंद्रधनुंच्या रंगांचं..

मन वेडं धुंद असतं..

मनापासून प्रेम करावं... तर ...त्याचं प्रेम फसतं..

कारण या जगात प्रेम करावं असं काहीच नसतं॥

कवी - माधव कुलकर्णी

चार दिवस

फार काही मागत नाही, घेऊ नका आडकाठी
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

नसेन पुत्र मी कुणाचा
आज्ञाधारक अन् शहाणा
नसेन भाऊ, दादा, भाचा
केवळ अलाणा-फलाणा
जरा मोकळा राहू द्या, येऊ नका माझ्या पाठी
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

नसेन पती अर्धांगीचा
बैल जुंपलेलो घाणा
नसेन वडील मी मुलींचा
पायी झिजल्या वहाणा
जाईन गणिकेच्या कोठी अथवा संन्याश्यांच्या मठी
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

नसेन मित्र मी दोस्तांचा
म्हणू दे माणूसघाणा
नको कोणत्याही पेशाचा
धंदेवाईक बहाणा
मनीषा ही एक आहे, जवळ आली आता साठी
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

साखळदंड दायीत्वाचा
तुटे ना कितीही ताणा
अर्ज करता मी रजेचा
करता किती हो ठणाणा
मुक्त श्वास घेईन मी, सोडा सार्‍या निरगाठीं
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

भार उतरू दे डोईचा
पाठीचा वाकला कणा
देई यत्न लिहिण्याचा
सृजनाच्या सुखद वेणा
फावला तो वेळ मिळता करीन लेखनकामाठी
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

व्यापार चारच दिवसांचा
लाख मोलाचा पण जाणा
आयुष्याच्या भैरवीचा
वाजू लागला तराणा
हिशोब मांडीत बसले चित्रगुप्ताचे तलाठी
चार दिवस कधीतरी जगीन म्हणतो स्वतःसाठी

कवी - मिलिंद फ़णसे

कर्ज

आज चुकवून सारी देणी मोकळा मी जाहलो
ताठ मानेने जाण्या पहा मोकळा मी जाहलो

दिसताच मी फिरवून नजरा लोक झाले चालते
निर्धास्त व्हा, अद्यापही भिकेस ना मी लागलो

रंग सरड्यासम बदलते रक्त तुमचे मतलबी
उकळत्या रक्तास माझ्या आटवून मी चाललो

तुम्हीच होता कापला हळुवार हातांनी खिसा
स्पर्श सारे चोरटे आता ओळखू मी लागलो

नाही दिलासा आज कोठे तरीही मस्तीत मी
मिंधेपणाच्या जगण्यास ठोकरून मी चाललो

द्रव्य लाविले पणाला, कुलशील नव्हते सोडले
जुगार अब्रुचा खेळणारा धर्म ना मी जाहलो

कशास येणे फिरुन येथे, वनवास बरवा ह्यापरि
व्यापार हरलो भावनांचा, नादार मी चाललो

ओलांडणे न वेस अंतिम कर्ज मागे ठेवूनी
फेडून आज सव्याज सर्व अपमान मी चाललो

मानवली नाही, लोकहो, गावची तुमच्या हवा
प्रत्येक घरच्या तक्षकाला परीक्षित मी भासलो

कवी - मिलिंद फ़णसे

टांगा पलटी घोडा फरार..!

मित्र-बित्र मी जोडत आलो, तोडत आलो वळणांवरती;
वार्‍यासंगे बागडलो जणु माझे नभ अन् माझी धरती!
कधी उधळलो स्वच्छ प्रकाशी, वाटुन घेतला कधी अंधार;
आपले आपले एक तंत्र मग, टांगा पलटी घोडा फरार..!

गाउन झाली गाणी-बीणी, हात-बीतही होते हातात;
'ती' माझे सर्वस्वही होती, अन् मीच मग तिच्या जगात!
आज मात्र 'ती' झाली परकी, आज संपला अलिखीत करार;
आपले आपले एक तंत्र मग, टांगा पलटी घोडा फरार..!

थोडा झालो मोठा-बिठा, कष्टही ओवले मज ताग्यात..
यश-बिशही खेचुन आणिले, कधी न होते जे भाग्यात!
साम-दाम-दंड-भेदाने विजयी, जरी तत्त्वांची दुर्दैवी हार
आपले आपले एक तंत्र मग, टांगा पलटी घोडा फरार..!

ऊन्हे-बिन्हेही झेलून झाली, जवळी आली संध्याकाळ,
डबके झाले मज प्रवाहाचे, जिथे जळाहुन जादा गाळ!
अशात जाहले केस पांढरे, बोथट झाली शस्त्रांची धार;
आपले आपले एक तंत्र मग, टांगा पलटी घोडा फरार..!

कवी - अनिरुध्द

आजकाल मी मलाच टाळतो

आजकाल मी मलाच टाळतो
मौन आपल्यासवेच पाळतो

रोज भासशी पहाट तू नवी
रोज मी तुझ्या रुपास भाळतो

रात्र ही अशी कशी शहारते
कोण ह्या नभात चंद्र माळतो ?

ठेवलेस मोरपीस तू जिथे
मी अजून तो वळीव चाळतो

सांत्वनातही असेल फायदा
आसवे उगीच कोण ढाळतो?

पाखरे उडून दूर चालली
अंगणात पारिजात वाळतो

भेटले इथेच ते अखेरचे
हा झरा पुढे इथून वाळतो

कवी - प्रसन्न