कविता, मला भावलेल्या...

विझता विझता स्वत:ला

2011-11-12T20:58:00.001+05:30

झूठ बोलून आयुष्य कुणालाही सजवता येते अशी आमंत्रणे आम्हालाही आली; नाहीच असेही नाही असे किती हंगाम शीळ घालीत गेले घरावरून शब्दांनी डोळे उचलून पाहिलेच नाही, असेही नाही शास्त्र्याने दडवावा अर्थ आम्ही फक्त टाळच कुटावे आयुष्याचा अनुवाद करा सांगणारे खूप; नाहीत असेही नाही असे इमान विकत घेणारी दुकाने पाड्यापाड्यावर डोकी गहाण ठेवणारे महाभाग नाहीत असेही नाही। अशा बेइमान उजेडात एक वात जपून नेताना

हृदय अर्पण करतात ती माणसं...

2011-11-12T20:31:00.001+05:30

हृदय अर्पण करतातती माणसं निराळीच असतात पूर असतो त्यांच्या स्वभावात किनारा सोडतात तेंव्हा नदीहून बेफाम होतात कोसळतात खोल तेव्हा किती उंच जातातजशी हसतात फुलं, पूर्ण उमलतात,उधळतात गंध, गळून पडतात नियतीचा सहज स्विकार हृदय देणारेच करतात अश्रुंच्या प्रत्येक थेंबातून त्यांची गाणी फुलतातप्रीतीचे दिव्य किरण त्यांच्यातून नित्य पाझरतातज्यांची दारे बंद होतात त्यांनाही आपले हृदय देतातहृदय अर्पण करतातती माणसं

दोन दिवस

2010-08-16T17:51:00.000+05:30

दोन दिवस वाट पाहण्यात गेले, दोन दुःखात गेलेहिशोब करतो आहे आता किती राहिलेत डोईवर उन्हाळेशेकडो वेळा चंद्र आला, तारे फुलले, रात्र धुंद झालीभाकरीचा चंद्र शोधण्यातच जिंदगी बर्बाद झालीहे हात माझे सर्वस्व, दारिद्र्याकडे गहाणच राहिलेकधी माना उंचावलेले, कधी कलम झालेले पाहिलेहरघडी अश्रू वाळविले नाहीत; पण असेही क्षण आलेतेव्हा अश्रूच मित्र होऊन साहाय्यास धावून आलेदुनियेचा विचार हरघडी केला अगा जगमय झालोदुःख

माझ्या मना बघ दगड

2010-06-17T07:59:00.001+05:30

(विंदांच्या माझ्या मना बन दगड़ ह्या कवितेचे विडंबन)हा रस्ता अटळ आहेपावसामधून - पाण्यामधूनट्रॅफिकमधून - खड्ड्यांमधूनअंधेरी, व्हीटी किंवा शीव?नको - नको! टाक लीव!नाहीतर अडकून बसशील खासट्रॅफिकमध्ये तासनतासतहान - भुकेने होईल त्रासविसर ऑफिस किंवा रडमाझ्या मना बघ दगडहा रस्ता अटळ आहेबसमध्ये शिरलास तरउभं राहायला जागा करदांड्यावरती हात धरतरी होशील खाली - वरम्हणून म्हणतो धर पक्कासंभाळ, संभाळ लागेल

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी

2010-06-15T22:33:00.000+05:30

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठीजाहलो खरेच धन्य ऐकतो मराठीधर्म , पंथ , जात एक जाणतो मराठीएवढ्या जगात माय मानतो मराठीआमुच्या मनामनात दंगते मराठीआमुच्या रगारगात रंगते मराठीआमुच्या उराराउरात स्पंदते मराठीआमुच्या नसानसात नाचते मराठीआमुच्या पिलापिलात जन्मते मराठीआमुच्या लहानग्यात रांगते मराठीआमुच्या मुलामुलीत खेळते मराठीआमुच्या घराघरात वाढते मराठीआमुच्या कुलाकुलात नांदते मराठीयेथल्या फुलाफुलात

फटका

2010-06-15T08:46:00.000+05:30

बिकट वाट वहिवाट नसावी, धोपट मार्गा सोडु नकोसंसारामधी ऐस आपला, उगाच भटकत फिरु नकोचल सालसपण धरुनि निखालस, खोट्या बोला बोलु नकोअंगि नम्रता सदा असावी, राग कुणावर धरुं नकोनास्तिकपणि तुं शिरुनि जनाचा बोल आपणा घेउ नकोआल्या अतिथा मुठभर द्याया मागेपुढती पाहु नकोमायबापांवर रुसूं नकोदुर्मुखलेला असूं नकोव्यवहारमधि फसूं नकोकधी रिकामा बसू नकोपरी उलाढाली भलभलत्या, पोटासाठी करु नको ॥ १ ॥वर्म काढुनी शरमायाला, उणे

अनामवीरा

2009-12-11T11:09:00.000+05:30

अनामवीरा, जिथे जाहला तुझा जीवनांतस्तंभ तिथे ना कुणी बांधला, पेटली ना वातधगधगता समराच्या ज्वाला या देशासाठीजळावयास्तव संसारातून उठोनिया जाशीमूकपणाने तमी लोपती संध्येच्या रेषामरणामध्ये विलीन होसी, ना भय ना आशाजनभक्तीचे तुझ्यावरी नच उधाणले भावरियासतीवर नसे नोंदले कुणी तुझे नावजरी न गातील भाट डफावर तुझे यशोगानसफल जाहले तुझेच हे रे तुझे बलिदानकाळोखातूनी विजयाचा हे पहाटचा ताराप्रणाम माझा पहिला तुजला

गणपत वाणी

2009-12-08T10:56:00.001+05:30

गणपत वाणी बिडी पितानाचावायाचा नुसतीच काडी;म्हणायचा अन मनाशीच कीया जागेवर बांधिन माडी;मिचकावुनि मग उजवा डोळाआणि उडवुनी डावी भूवयी,भिरकावुनि ती तशीच द्यायचालकेर बेचव जैसा गवयी.गिर्‍हाईकाची कदर राखणे;जिरे, धणे अन धान्यें गळित,खोबरेल अन तेल तिळीचेविकून बसणे हिशेब कोळित;स्वप्नांवरती धूर सांडणेक्वचित बिडीचा वा पणतीचामिणमिण जळत्या; आणि लेटणेवाचित गाथा श्रीतुकयाचा.गोणपटावर विटकररंगीसतरंजी अन उशास पोते;

सदैव सैनिका, पुढेच जायचे

2009-12-04T12:03:00.000+05:30

सदैव सैनिका, पुढेच जायचेन मागुती तुवा, कधी फिरायचेसदा तुझ्यापुढे, उभी असे निशासदैव काजळी, दिसायच्या दिशामधून मेघ हे, नभास ग्रासतीमधेच या विजा, भयाण हासतीदहा दिशांतुनी, तुफान व्हायचेप्रलोभने तुला, न लोभ दावितीन मोहबंधने, पदांस बांधितीविरोध क्रोध वा, तुला न थांबवीन मोह भासतो, गजांत वैभवीन दैन्यही तुझे, कधी सरायचे कवी - वसंत बापट

माझ्या मराठीची गोडी

2009-12-03T16:38:00.000+05:30

माझ्या मराठीची गोडीमला वाटते अवीट,माझ्या मराठीचा छंदमना नित्य मोहवित.ज्ञानोबांची तुकयाचीमुक्तेशाची जनाईची,माझी मराठी गोडीरामदास शिवाजीची.'या रे, या रे अवघे जण,हाक मायमराठीची,बंध खळाळा गळालेसाक्ष भीमेच्या पाण्याची.डफ तुणतुणे घेऊनउभी शाहीर मंडळी,मुजर्‍याची मानकरीवीरांची ही मायबोली.नांगराचा चाले फाळअभंगाच्या तालावर,कोवळीक विसावलीपहाटेच्या जात्यावर.हिचे स्वरूप देखणेहिची चाल तडफेची,हिच्या नेत्री प्रभा

बा. भ. बोरकर

2009-12-02T12:21:00.000+05:30

तव नयनांचे दल हलले गंमाझ्या गोव्याच्या भूमीतसमुद्ररागदिसली नसतीस तर...चित्रवीणा

बा. सी. मर्ढेकर

2009-12-01T12:17:00.000+05:30

सकाळी उठोनीपितात सारे गोड हिवाळाआला आषाढ-श्रावणजन्मकिती तरी दिवसांतअस्थाई

सावर रे सावर रे उंच उंच झुला...

2009-06-15T11:40:00.001+05:30

सावर रे सावर रे सावर रे उंच उंच झुलासुख मला भिवविते सांगू कसे तुला ?आता आभाळ भेटले रेअंग फुलांनी पेटले रेपहा कसे ऐकू येती श्वास माझे मलाफांदी झोक्याने हालते रेवाटे स्वप्नी मी चालते रेमिटले मी माझे डोळे, हात हाती दिलाजुने आधार सुटले रेतुझ्या मिठीत मिटले रेसांभाळ तू बावरल्या वेड्या तुझ्या फुलाकवी – मंगेश पाडगावकर

भाव माझ्या अंतरीचे...

2009-06-04T11:35:00.001+05:30

भाव माझ्या अंतरीचे एकदा कळतील सारेदूरच्या रानात तेव्हा गीत हे गातील वारेधूर्त सार्‍या माणसांची जाहली बंद जेव्हा दुकानेत्या क्षणी माझ्या घराची बंद होती सर्व दारेपिंजर्‍याची चीड होती, पंख हे आयुष्य माझेया नभाच्या आशयाला शब्द माझे लाख तारेपावसाला हाक जेव्हा मोर हे घालीत आलेलाभले प्रितीस माझ्या रंगवेडे हे पिसारेवाहुनी नेतील लाटा मौन माझे गूढ रात्रींएकदा नसतील तेव्हा सागराला या किनारेकवी - मंगेश

मन मोकळं, अगदी मोकळं करायचं...

2009-06-03T11:26:00.001+05:30

मन मोकळं, अगदी मोकळं करायचं,पाखरू होऊन पाखराशी बोलायचं.तुमचं दु:ख खरं आहे,कळतं मला,शपथ सांगतो, तुमच्याइतकंचछळतं मला;पण आज माझ्यासाठीसगळं सगळं विसरायचं,आपण आपलं चांदणं होऊनअंगणभर पसरायचं.सूर तर आहेतच; आपण फक्त झुलायचं,मन मोकळं, अगदी मोकळं करायचं,पाखरू होऊन पाखराशी बोलायचं.आयुष्यात काय केवळकाटेरी डंख आहेत?डोळे उघडून पहा तरी;प्रत्येकाला फुलपाखराचे पंख आहेत!हिरव्या रानात,पिवळ्या उन्हातजीव उधळून

आता पुन्हा पाऊस येणार...

2009-06-02T12:28:00.000+05:30

आता पुन्हा पाऊस येणार,मग आकाष काळं नीळं होणार,मग मातीला गंध फुटणार,मग मधेच वीज पडणार,मग तूझी आठवण येणार,काय रे देवा...मग ती आठवण कुणाला दाखवता नाही येणार,मग मी ती लपवणार,मग लपवुनही ती कुणाला तरी कळावसं वाटणार,मग ते कोणीतरी ओळखणार,मग मित्र असतील तर रडणार,नातेवाईक असतील तर चिडणार,मग नसतंच कळलं तर बरं, असं वाटणार...आणि ह्या सगळ्याशी तुला काहीच देण घेण नसणार...काय रे देवा...मग त्याच वेळी दूर रेडियो

अजुनी रुसून आहे...

2009-05-29T11:13:00.001+05:30

अजुनी रुसून आहे, खुलता कळी खुले नामिटले तसेच ओठ, की पाकळी हले ना ।समजूत मी करावी, म्हणुनीच तू रुसावेमी हास सांगताच, रडताहि तू हसावे,ते आज का नसावे, समजावणी पटे नाधरीला असा अबोला, की बोल बोलवेना ।का भावली मिठाची, अश्रूंत होत आहे,विरणार सागरी ह्या जाणून दूर राहे ?चाले अटीतटीने, सुटता अढी सुटेना,मिटवील अंतराला, ऐसी मिठी जुटे ना ।की गूढ काही डाव, वरचा न हा तरंग,घेण्यास खोल ठाव, बघण्यास अंतरंग ?रुसवा

लागेल जन्मावें पुन्हा...

2009-05-27T11:57:00.001+05:30

माझी न घाई कांहिही, जाणून आहे अंतरी,लागेल जन्मावें पुन्हा नेण्या तुला मझ्या घरी.तू झुंजुमुंजू हासशी, जाईजुईचे लाजशी;मी वेंधळा मग सांडतॉ थोडा चहा बाहीवरी.तू बोलतां साधेसुधें सुचवुन जाशी केवढे,मी बोलतो वाचाळसा अन् पंडीती काहीतरी.होशी फुलासह फूल तू अन् चांदण्यासह चांदणे,ते पाहणे, इतकेंच मी बघ मानलें माझ्या करी.म्हणतेस तू, "मज आवडे रांगडा सीधेपणा!"विश्वास मी ठेवू कसा या हुन्नरी शब्दांवरीं.लिहिती बटा

आलाप

2009-05-25T11:59:00.001+05:30

मनाप्रमाणे जगावयाचे किती किती छान बेत होते;कुठेतरी मी उभाच होतो... कुठेतरी दैव नेत होते!वसंत आला पुढे, तरीही सुगंध मी घेतलाच नाही;उगीच का ताटवे फुलांचे मला शिव्याशाप देत होते?कुठेतरी पाहिले तुला मी, जरी तुझे नाव आठवेना...करू तरी काय? हाय, तेंव्हा खरेच डोळे नशेत होते!असूनही बेचिराख जेंव्हा जगायचे श्रेय जिंकले मी,कितीतरी लोक आसवांची प्रमाणपत्रेच घेत होते!जरी जिवाला नकोनकोशी हयात हासून काढली मीनिदान

सांग सांग भोलानाथ...

2009-05-22T12:52:00.001+05:30

सांग सांग भोलानाथ, पाऊस पडेल काय ?शाळेभोवती तळे साचुन, सुट्टी मिळेल काय ? भोलानाथ दुपारी आई झोपेल काय ?लाडू हळूच घेताना आवाज होईल काय ? भोलानाथ भोलानाथ, खरं सांग एकदा ,आठवड्यातून रविवार, येतील का रे तीनदा ? भोलानाथ उद्या आहे, गणिताचा पेपरपोटात माझ्या कळ येऊन दुखेल का रे ढोपर ? भोलानाथ भोलानाथ चॉकलेट मिळेल काय ?आकाशातून वेफर्सचा पाऊस पडेल काय ? भोलानाथ जादूचा शंख मिळेल काय ?भोलानाथ परीसारखे पंख

क्षणभर वेडया प्रेमा थांब!

2009-05-21T12:13:00.001+05:30

अधिर मनासह जाशी कोठें?चुकशिल, संकटी पडशिल वाटे,जग हें सारें बा रे खोटें !हृदया सोडुनि; गडया म्हणोनी, जाइं न कोठें लांब !क्षणीं पांढरा, क्षणींच काळा रंग आवडे असा जगाला,ठाव तयाचा कुणा न कळलाखुळ्या तूलाची, अशा जगाची, कळेल का कृति सांग? जग सगळें हें देखाव्याचें!गुलाम केवळ रे स्वार्थाचें,स्मशान कीं हें शुद्धत्वाचें!शुद्ध भाबडें, सरळ रोकडें, अशांत करशिल काय?प्रेमा येथें शपथ लागते!प्रासावांचुनि कविता

राहिले रे अजून...

2009-05-20T12:36:00.001+05:30

राहिले रे अजून श्वास किती?जीवना, ही तुझी मिजास किती?आजची रात्र खिन्न तार्‍यांची,आजचा चंद्रही उदास किती?मी कसे शब्द थोपवू माझे?हिंडती सूर आसपास किती?दुःख माझे... विरंगुळा त्यांचा?मी करावे खुळे कयास किती?ओळखीचे कुणीतरी गेले...ओळखीचा इथे सुवास कितीहे कसे प्रेम? या कशा आशा?मी जपावे अजून भास किती?सोबतीला जरी तुझी छाया...मी करू पांगळा प्रवास किती?गझलकार - सुरेश भट.

मी नाही!

2009-04-13T10:53:00.000+05:30

जिवंत कोण? कुणालाच बातमी नाहीदिसे हरेक तरी... सावली हमी नाहीकिती धुवाल तुम्ही रक्त शेवटी अमुचेपचेल खून असा रंग मोसमी नाहीजपून वेच, फुले ही जनावरांसाठीअरे, वसंत असा येत नेहमी नाही!अम्हास रोज तुझे शब्द सांगतो वारातुला कळेल... तुझी शॄंखला घुमी नाहीधनुष्यबाण जरी शोधशोधतो आम्हीकसे अरण्य, इथे एकही शमी नाही!दिलास तूच मला तूच हा रिता पेलानसेल थेंब, तरी धुंद ही कमी नाही!विचारतेस कशी बावरुन ताऱ्यांना...

शाई, कागद, टांक...

2009-04-09T10:50:00.000+05:30

शाई, कागद, टांक, रूळ, रबरे इत्यादी लेखायुधे(काड्या आणि विड्या तशा!) जमवुनी खोलीत तो बैसला!स्फूर्तीचा झटका असा न जबरा आला कधी त्याजला-"काव्याची उठवीन मी दसकडी या बैठकीला!" वदे!टाकी बंद करून सर्व खिडक्या-जाळ्या, झरोके तसेदारालाही तशीच लावित कडी आतूनबाहेरुनी!दोस्ताला कुठल्यातरी बसविले दारावरी राखणी;"काव्याची बघतो मिजास!" वदला अस्पष्ट काही असे!आता कंबर बांधुनीच कवने 'पाडावया' तो बसेवार्ता ही

संक्षेप

2009-04-07T11:44:00.000+05:30

हा ठोकरून गेला, तो वापरून गेला..जो भेटला मला तो वांधा करून गेला!वेशीवरी मनाच्या आले सवाल सारेमाझा सवाल माझ्या ओठी विरून गेलामाझ्याविना फुलांची दिंडी निघून गेलीकाटाच प्यार आता जो मोहरून गेलाचाहूल ही तुझी की, ही हूल चांदण्याची?जो चंद्र पाहिला मी तोही दुरून गेला!केव्हाच आसवांची गेली पुसून गावे..स्वप्नामधेच माझा रस्ता सरून गेलाबोलू कुणास देई आकांत हा सुखाचा?मागेच दु:खितांचा टाहो मरून गेला!कानात

पाखरा येशिल का परतून?

2009-04-02T11:00:00.000+05:30

पाखरा येशिल का परतून?मत्प्रेमाने दिल्या खुणांतुन एकतरी आठवून?पाखरा...हवे सवें मिसळल्या माझिया निश्वासा वळखून?पाखरा...वा‌‌र्‍यावरचा तरंग चंचल जाशिल तू भडकून!पाखरा...थांब घेऊदे रूप तुझे हे ह्रुदयी पूर्ण भरुन!पाखरा...जन्मवरी मजसवें पहा ही तवचंचूची खूण!पाखरा...विसर मला, परि अमर्याद जग राहीं नित्य जपून!पाखरा...ये आता घे शेवटचे हे अश्रू दोन पिऊन!पाखरा येशिल का परतून?कवी - ना. वा. टिळक.

परीटास...

2009-04-01T11:43:00.000+05:30

परिटा येशिल कधी परतून?काल दिलेल्या कपड्यांमधले दोन चार हरवून!परिटा...कोट रेशमी लग्नामधला मानेवर उसवून!परिटा...उरल्या सुरल्या गुंड्यांचीही वासलात लावून!परिटा...बारिकसारिक हातरुमाला हातोहात उडवून!परिटा...सद‍र्यांची या इस्तरिंने तव चाळण पार करुन!परिटा...खमिसांची ही धिरडी खरपुस भट्टीमधें परतून!परिटा...तिच्या भरजरी पैठणीची या मच्छरदाणी करुन!परिटा...गावांतील कपड्यांची सगळ्या गल्लत छान करुन!परिटा...

दोष असती जगतात...

2009-03-31T11:53:00.000+05:30

दोष असती जगतात किती याचेनसे मजला सामर्थ्य गणायाचे,दोष माझा परि हाच मला वाटेदोष बघता सत्प्रेम कसे आटे? दोष असती जगतात, असायचेमला त्यांशी तरि काय करायाचे?प्रेमगंगेच्या शुद्ध सिंचनेहीशुद्ध होई न जो -दोष असा नाही. गड्या पुर्णा! मज आस तुझी नाहीसख्या न्युना, ये मार मिठी देहीप्रीति माझ्या ह्रदयात करी वासन्युनतेला पुर्णत्व द्यावयास !कवी - बालकवी

कषाय-पेय-पात्र-पतित मक्षिकेप्रत

2009-03-26T10:45:00.000+05:30

कषाय-पेय-पात्र-पतित मक्षिकेप्रत(अर्थात - चहाच्या कपात पडलेल्या माशीस... :) )अयि नरांग-मल-शोणित-भक्षिके,जनु-विनाशक-जंतु-सुरक्षिके!असु-परीक्षित-हारक-तक्षिके,'क्या हुवा अफसोस!' मक्षिके.या प्रभातसमयास मंगल,चमकती दंवमौक्तिक निर्मल,गात पक्षिगण हा गगनी फिरे,पण दशा तव काय अर-अरे!ओसरीवरुनि या तव मैत्रिणी,गात स्वैर फिरतात सुलक्षणी;परि तुला न बघती मुळि ढुंकुनी,'संकटी जगि कुणा न असे कुणी!'मंडई नव्हति का तुज

कणा

2009-03-25T11:39:00.000+05:30

‘ओळखलत का सर मला?’ पावसात आला कोणी,कपडे होते कर्दमलेले, केसांवरती पाणी.क्षणभर बसला नंतर हसला बोलला वरती पाहून,‘गंगामाई पाहुणी आली, गेली घरट्यात राहुन’.माहेरवाशिणीसारखी चार भिंतीत नाचली,मोकळ्या हाती जाईल कशी, बायको मात्र वाचली.भिंत खचली, चूल विझली, होते नव्हते नेले,प्रसाद म्हणून पापण्यांवरती पाणी थोडे ठेवले.कारभारणीला घेउन संगे सर आता लढतो आहेपडकी भिंत बांधतो आहे, चिखलगाळ काढतो आहे.खिशाकडे हात

कवी आणि कारकून

2009-03-24T12:22:00.000+05:30

बोले हासुनि कारकून कुठला गर्वे कवीला असे'माझे साम्य तुझ्यामधे दिसतसे-आहोत बंधू जसे!दोघेही दिनरात्र ना खरडतो काहीतरी आपण,जन्माचे पडलेत की ठळक हे बोटास काळे वण!'माझे अक्षर का कुणास उमगे-आला जरी तो खुदाब्रह्याच्याहि पित्यास का समजणे काव्यार्थ तूझा कदा!येती कागद जे समीप करणे त्यांची मला नक्कलतूही ना नकला अशाच करिसी-लागे न ज्या अक्कल!आणे, पै, रुपये हिशेब करितो-ज्यांचे न हो दर्शन,नाही पाहियली तरी करिसि

येणारा दिवस मला हेटाळत हसणारच...

2009-03-20T12:30:00.000+05:30

येणारा दिवस मला हेटाळत हसणारचजाणारा दिवस मला जाताना डसणारच |वरवरच्या बोलण्यात गेली बघ रात्र सरूनमावळता चंद्र तुझे नाव मला पुसणारच |देताना हृदय तुला केला मी हा विचार-'घेणारा घेणारच! देणारा फसणारच ' |हारूनही लाखवार माझी झाली न हारमी माझ्या स्वप्नांना फिरफिरून पिसणारच |माझे घर वार्‍याचे अन् पायच पार्‍याचेमी जगास रस्त्यावर गाताना दिसणारच |काही भलतेच लोक तेव्हा करतील शोकतेव्हाही मी त्यांच्या आसवांत

वणवण

2009-03-19T10:57:00.000+05:30

रुणझुणत राहिलो, किणकिणत राहिलो,जन्मभर मी तुला 'ये' म्हणत राहिलो|सांत्वनांना तरी हृदय होते कुठे?रोज माझेच मी मन चिणत राहिलो|ऐकणारे तिथे दगड होते जरी,मीच वेड्यापरी गुणगुणत राहिलो|शेवटी राहिले घर सुनेच्या सुने...उंबऱ्यावरच मी तणतणत राहिलो|ऐनवेळी उभे गाव झाले मुके;मीच रस्त्यावरी खणखणत राहिलो|विझत होते जरी दीप भवतालचे,आतल्या आत मी मिणमिणत राहिलो|दूर गेल्या पुन्हा जवळच्या सावल्यामी जसाच्या तसा रणरणत

लावण्य

2009-03-18T12:24:00.000+05:30

असे काहीतरी आगळे लावण्य केव्हा कधीकाळी दिसून जातेवेगळ्या सौंदर्य-पर्युत्सुक जीवा जन्मांतरीचे सांगत नातेनसते निव्वळ गात्रांची चारुता त्याहून अधिक असते काहीठाव त्याचा कधी लागत नाही आणि आठवण बुजत नाहीरुप रेखेत बांधलेले तरी मोकळी खेळते त्यातून आभाडोळ्याआडाच्या दीपज्योतीहून निराळी भासते प्रकाशप्रभाआधीच पाहिले पाहिले वाटते पहिलेच होते दर्शन जरीस्मरणाच्या सीमेपलिकडले कुठले मीलन जाणवते तरीपुन्हा तहानेले

केवढे हे क्रौर्य!

2009-03-17T10:56:00.000+05:30

क्षणोक्षणी पडे, उठे, परि बळे, उडे बापडी,चुके पथहि, येउनी स्तिमित दृष्टिला झापडी;किती घळघळा गळे रुधिर कोमलांगातुनी,तशीच निजकोटरा परत पातली पक्षिणी.म्हणे निजशिशूंप्रती, अधिक बोलवेना मला,तुम्हांस अजि अंतीचा कवळ एक मी आणला;करा मधुर हा! चला, भरविते तुम्हा एकदा,करो जतन यापुढे प्रभु पिता अनाथां सदा!अहा! मधुर गाउनी रमविले सकाळी जना,कृतघ्न मज मारतील नच ही मनी कल्पना;तुम्हांस्तव मुखी सुखे धरुन घांस झाडावरी

या झोपडीत माझ्या

2009-03-16T11:34:00.000+05:30

राजास जी महाली, सौख्ये कधी मिळालीती सर्व प्राप्त झाली, या झोपडीत माझ्या॥भूमीवरी पडावे, ताऱ्यांकडे पहावेप्रभुनाम नित्य गावे, या झोपडीत माझ्या॥पहारे आणि तिजोऱ्या, त्यातूनी होती चोऱ्यादारास नाही दोऱ्या, या झोपडीत माझ्या॥जाता तया महाला, ‘मज्जाव’ शब्द आलाभितीनं यावयाला, या झोपडीत माझ्या॥महाली माऊ बिछाने, कंदील शामदानेआम्हा जमीन माने, या झोपडीत माझ्या॥येता तरी सुखे या, जाता तरी सुखे जाकोणावरी न बोजा,

मावळत्या दिनकरा

2009-03-13T11:39:00.000+05:30

मावळत्या दिनकरा अर्घ्य तुजजोडुनि दोन्ही करा |जो तो वंदन करी उगवत्या,जो तो पाठ फिरवि मावळत्या,रीत जगाची ही रे सवित्यास्वार्थपरायणपरा |उपकाराची कुणा आठवण ?‘शिते तोवरी भूते’ अशी म्हण;जगात भरले तोंडपूजेपण,धरी पाठिवर शरा |आसक्त परि तू केलीस वणवण,दिलेस जीवन, हे नारायण,मनी न धरिले सानथोरपण,समदर्शी तू खरा |प्रभु-सचिवा विरही मुखधूसरहोति दयामृदु नयनिष्ठुर करटाकुनि कारभार चंद्रावरचाललास तू खरा |कवी -

एखाद्याचें नशीब

2009-03-12T12:59:00.000+05:30

काही गोड फुलें सदा विहरती स्वगागनांच्या शिरीं,काही ठेवितसे कुणी रसिकही स्वच्छंद हृन्मंदिरीं;काही जाउनी बैसती प्रभुपदीं पापापदा वारि तें,एखादे फुटकें नशीब म्हणुनी प्रेतास शृंगारितें ।कोणी पर्वत आपुल्या शिरिं धरि हैमप्रभा शीतला,कोणाच्या उदरामधून निघती मोठया नद्या निर्मला;कोणाला वनदेवता वरितसे मोदांत जी नाहते,एकाद्यामधुनी परंतु जळती ज्वालानदी वाहते !झाडें जोडुनी पत्रयुग्म फुटले मेघांप्रती याचती,

खाली डोकं, वर पाय!

2009-03-11T10:42:00.000+05:30

जेव्हा तिला वाटत असतं, तुम्ही जवळ यावंजवळ यावं याचा अर्थ, तुम्ही जवळ घ्यावं !अशा क्षणी चष्मा पुसत, तुम्ही जर शुद्ध काव्य बोलत बसला,व्यामिश्र अनुभूती, शब्दांनी तोलत बसला !तर काय, तर काय?खाली डोकं, वर पाय !जेव्हा ती लाजत म्हणते, “आज आपण पावसात जायचं”याचा अर्थ चिंब भिजून, तिला घट्ट जवळ घ्यायचं,भिजल्यामुळे खोकला होणार, हे तुम्ही आधीच ताडलंत,भिजणं टाळून खिशातून, खोकल्याचं औषध काढलंत !तर काय, तर काय?

दर्जेदार

2009-03-10T11:48:00.000+05:30

ती कुणाची झुंज होती? तो कसा जोहार होता?जो निखारा वेचला मी तो निखारा गार होता!हा कसा आता उन्हाचा निर्दयी पाऊस आला?मी मघाशी पाहिलेला मेघ काळाशार होता!गांजले ज्यांनी मला ते शेवटी माझेच होते...हा कळीचा दंश होता! तो फुलांचा वार होता!ह्या करंट्यांनी स्वतःचे फोडले आधीच डोळे..(त्यांचियासाठी उद्याचा सूर्य अत्याचार होता!)स्वागतासाठीच माझ्या भुंकले ते आदरानेथुंकले तोंडावरी तो केवढा सत्कार होता!गाडल्या

अनय

2009-03-09T10:56:00.000+05:30

नक्षत्रांच्या गावातून उतरली होतीस तू त्याच्या घरात;मेघश्याम आभाळाची ओढ तुझ्या रक्तातच होतीहे समजलं होतं त्याला, अगदी पहिल्यापासून,तुझ्या बाईपणाची जात विजेची, शेजेला घेता न येणारीओळखून होता तो आतून, आतून, खोल मनातूनतुझ्या झिळमिळ स्वप्नांच्या मोरपिसांनात्याने कधी देऊ पाहिले नाहीत आपले डोळे,आणि नाही गढूळ केले कधी तुझ्या देहात हिंदकळणारेधुंदमदिर निळे तळे.त्याच्या मृण्मय आयुष्यात उमटली होतीअमराचा अळता

सलाम

2009-03-03T11:32:00.000+05:30

सलामसबको सलामज्याच्या हातात दंडात्याला सलाम,लाथेच्या भयानेडावा हात गांडीवर ठेवूनउजव्या हाताने सलाम,बघणाऱ्याला सलाम,न बघणाऱ्याला सलाम,विकत घेणाऱ्याला सलाम,विकत घेण्याचा इशारा करणाऱ्याला सलाम,सलाम, भाई, सबको सलाम.वटारलेल्या प्रत्येक डोळ्याला सलाम,शेंदूर थापलेल्या दगडाला सलाम,लाखो खर्चून बांधलेल्या देवळांना सलाम,देवळांतल्या देवांच्या धाकाला सलाम,देवांचे आणि धर्मांचे कंत्राट घेणाऱ्यांना सलाम,रिकाम्या

सिद्धांत आसवांचा

2009-03-02T10:58:00.000+05:30

आरंभही मी जीवनाचा, रडण्यातुनी केला सुरूअंतावरी रहील वाटे, कार्य हे माझे सुरूआता जसा निःशंक रडण्या, सरसावलो थोडा पुढेआले स्वये भगवान, आणि टाकली गीता पुढेयाही जरी जन्मात आम्हा देइल ना कोणी रडूमी तरी सांगा अता कोठे रडू, केव्हा रडूबोललो रडलास तूही, हरवता सीता तुझीरडता अम्ही आम्हापुढे, टाकसी गीता तुझी?ओशाळला ऐकून आली, सारी स्मृती त्याला पुन्हाभगवानही मी काय सांगू, माझ्या पुढे रडला पुन्हाआसवे आम्हीच

चूक

2009-02-27T11:57:00.000+05:30

क्षणोक्षणी चुका घडतात,आणि श्रेय हरवून बसतात.आपल्याच रिकाम्या ओंजळी आपल्यालाफार काही शिकवत असतात.कणभर चुकीलाहीआभाळाएवढी सजा असते,चुक आणि शिक्षा यांची कधीताळेबंदी मांडायची नसतेएक कृती, एक शब्दएकच निमिष हुकतं-हुकतंउभ्या जन्माच्या चुकामुकीलातेवढं एक निमित्त पुरतंअखेर हे सारं घडतं केवळ आपण काही शिकण्यासाठीआपण मात्र शिकत असतोपुन्हा पुन्हा चुकण्यासाठी!कवी - सुधीर मोघे

हसलो म्हणजे...

2009-02-26T12:23:00.000+05:30

हसलो म्हणजे सुखात आहे ऐसे नाहीहसलो म्हणजे दु:खी नव्हतो ऐसे नाहीहसलो म्हणजे फक्त स्वत:च्या फजितीवरनिर्लज्यागत दिधली होती स्वत:च टाळी;हसलो कारण शक्यच नव्हते दुसरे काहीडोळ्यामधे पाणी नव्हते ऐसे नाही.हसतो कारण तुच कधि होतीस म्हणालीयाहुन तव चेहरयाला काही शोभत नाही;हसतो कारण तुला विसरणे जितके अवघडतितके काही गाल प्रसरणे अवघड नाही.हसतो कारण दुसऱ्यानाही बरे वाटतेहसतो कारण तुला सुद्धा ते 'खरे' वाटते;हसलो

सब घोडे बारा टक्के!

2009-02-25T11:21:00.000+05:30

जितकी डोकी तितकी मतेजितकी शिते तितकी भूते;कोणी मवाळ कोणी जहालकोणी लठ्ठ कोणी मठ्ठकोणी ढीले कोणी घट्ट;कोणी कच्चे कोणी पक्केसब घोडे बारा टक्के!गोड गोड जुन्या थापा(तुम्ही पेरा तुम्ही कापा)जुन्या आशा नवा चंगजुनी स्वप्ने नवा भंग;तुम्ही तरी काय करणार?आम्ही तरी काय करणार?त्याच त्याच खड्ड्या मधेपुन्हा पुन्हा तोच पाय;जुना माल नवे शिक्केसब घोडे बारा टक्के!जिकडे सत्ता तिकडे पोळीजिकडे सत्य तिकडे गोळी;(जिकडे

मी

2009-02-24T11:58:00.000+05:30

कधी येतसे क्षुद्रता कस्पटाची;कधी वाढता वाढता व्योम व्यापीकधी धावतो विश्व चुंबावयालाकधी आपणाला स्वहस्तेच शापीकधी याचितो सत कधी स्वप्न याचीकधी धावतो काळ टाकुन मागेकधी वर्षतो अमृताच्या सरी अनकधी मृत्युच्यी भाबडी भीक मागेकधी दैन्यवाणा, निराधर होईकधी गुढ, गंभीर, आत्मप्रकाशीकधी गर्जतो सागराच्या बळाने;कधी कापतो बोलता आपणाशी!कधी आपणा सर्व पिंडात शोधी;कधी पाहतो आत्मरुपात सारे;कधी मोजीतो आपणाला अनंतेअणुरुप

आलाप

2009-02-23T11:26:00.000+05:30

मनाप्रमाणे जगावयाचे किती किती छान बेत होते!कुठेतरी मी उभाच होतो... कुठेतरी दैव नेत होते!वसंत आला पुढे, तरीही सुगंध मी घेतलाच नाही!उगीच का ताटवे फुलांचे मला शिव्याशाप देत होते?कुठेतरी पाहिले तुला मी, जरी तुझे नाव आठवेना...करू तरी काय? हाय, तेंव्हा खरेच डोळे नशेत होते!असूनही बेचिराख जेंव्हा जगायचे श्रेय जिंकले मी,कितीतरी लोक आसवांची प्रमाणपत्रेच घेत होते!जरी जिवाला नकोनकोशी हयात हासून काढली मीनिदान

यार हो

2009-02-20T11:35:00.001+05:30

सूर्य केव्हाच अंधारला यार होया, नवा सूर्य आणू चला यार होहे नवे फक्त आले पहारेकरीकैदखाना नवा कोठला यार होते सुखासीन संताप गेले कुठेहाय, जो तो मुका बैसला यार होचालण्याची नको एवढी कौतुकेथांबणेही अघोरी कला यार होजे न बोलायचे तेच मी बोलतोमीच माणूस नाही भला यार होसोडली मी जरी स्वप्नभूमी तरीजीवनाची टळेना बला यार होहासण्याची मिळाली अनुज्ञा कधी?हुंदकाही नसे आपला यार होओळखीचा निघे रोज मारेकरीओळखीचाच धोका

जाणता राजा

2009-02-19T11:23:00.000+05:30

निश्चयाचा महामेरु । बहुत जनांसी आधारु ।अखंड स्थितीचा निर्धारु । श्रीमंत योगी ॥परोपकाराचिये राशी । उदंड घडती जयासी ।तयाचे गुणमहत्त्वासी । तुळणा कैची ॥यशवंत कीर्तिवंत । सामर्थ्यवंत वरदवंत ।नीतिवंत पुण्यवंत । जाणता राजा ॥आचारशीळ विचारशीळ । दानशीळ धर्मशीळ ।सर्वज्ञपणे सुशीळ । सकळां ठायी ॥नरपति हयपति गजपति । गडपति भूपति जळपति ।पुरंदर आणि शक्ती । पृष्ठभागीं ॥धीर उदार गंभीर । शूर क्रियेसि तत्पर ।सावधपणे

साफसाफ

2009-02-18T11:34:00.000+05:30

कुठलेच फूल आता मजला पसंत नाहीकळते मला अरे हा माझा वसंत नाहीहा कालच्या विषाचा दिसतो नवीन प्यालासमजू नकोस माझ्या फसण्यास अंत नाहीजमवूनही तुझ्याशी माझेतुझे जमेनाइतका तुझ्याप्रमाणे मी शोभिवंत नाहीमी सोडणार नाही हे गाव आपल्यांचेसारीच माणसे अन् कोणीच संत नाहीथकुनी किती प्रवासी पडले धुळीत मागे..रस्त्यास वाहणार्‍या कसलीच खंत नाहीमजला दिलेस कां तू वरदान विस्तवाचे?दुनिये, अता रडाया मजला उसंत नाहीदारात दु:

जानवी

2009-02-17T11:30:00.000+05:30

सांगा कुणीतरी या आकाशखाजव्यांना-"मातीच मोक्ष देई कंगाल नागव्यांना!"आहे जरी उभा मी निष्पर्ण माळरानीया स्वप्नपाखरांच्या रोखू कसा थव्यांना?आली नव्या जगाची आली पहाट आलीआता उन्हात आणू पाळीव काजव्यांना!येती जरी समोरी सारे नकोनकोसेमीही नकोनकोसा झालो हव्याहव्यांनासाधाच मी भिकारी, माझी रितीच झोळीगावात मान त्यांच्या श्रीमंत जोगव्यांना!प्रत्येक आतड्याचा मी पीळ होत आहेते मात्र गाठ देती त्यांच्याच जानव्यांना!

मनातलीचे श्लोक

2009-02-16T10:35:00.000+05:30

प्रिये ये निघोनी घनांच्या कडेनेमला एकटेसे आता वाटताहे,कुणालाच जे सांगता येत नाहीअसे काहीसे मन्मनी दाटताहे.असे वाटते की तुझ्या पास यावेतुझ्या सौम्य नेत्रातले नीर व्हावे,परंतू मला वेळ बांधुन नेतेकधी मुक्तता हे कुणाला ना ठावे.नको वाटते वाट ह्या पावलांनानको हालचाली... तनाच्या... मनाच्या,नकोसे शुभारंभ ध्येया - भियाचेनकोशाच गप्पा आता सांगतेच्या...असे वाटते की कधी कोणी नव्हतोन आहे, न वाहे उरातुन श्वास,

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं

2009-02-13T11:48:00.000+05:30

माझं काय, तुमचं काय,प्रेमात पडलं की असंच व्हायचंतिचं बोलणं, तिचं हसणंजवळपास नसूनही जवळ असणं;जिवणीशी खेळ करीत खोटं रुसणंअचानक स्वप्नात दिसणं !खटयाळ पावसात चिंब न्हायचंमाझं काय, तुमचं कायप्रेमात पडलं की असच व्हायचंकेसांची बट तिने हळूच मागं सारली ...डावा हात होता की उजवा हात होता?आपण सारखं आठवतो,प्रत्येक क्षण,मनात आपल्या साठवतोती रुमाल विसरुन गेली !विसरुन गेली की ठेवून गेली?आपण सारखं आठवतो,प्रत्येक

मी तिला विचारलं

2009-02-12T11:43:00.000+05:30

मी तिला विचारलं,तिनं लाजून होय म्हटलं ,सोनेरी गिरक्या घेत, मनात गाणं नाचत सुटलं…तुम्ही म्हणाल , यात विशेष काय घडलं ?त्यालाच कळेल, ज्याचं असं मन जडलं…तुमचं लग्न ठरवून झालं ?कोवळेपण हरवून झालं ?देणार काय ? घेणार काय ?हुंडा किती ,बिंडा किती ?याचा मान , त्याचा पानसगळा मामला रोख होता ,व्यवहार भलताच चोख होता..हे सगळं तुम्हाला सांगून तरी कळणार कसंअसलं गाणं तुमच्याकडं वळणार कसं…ते सगळं जाऊ द्या, मला माझं

कसे सरतील सये

2009-02-11T11:31:00.001+05:30

कसे सरतील सये माझ्याविना दिस तुझेसरताना आणि सांग सलतील नागुलाबाची फ़ुलं दोन रोज राती डोळ्‌यांवरमुसुमुसु पाणी सांग भरतील ना, भरतील ना...पावसाच्या धारा धारा मोजताना दिस सारारिते रिते मन तुझे उरेओठ वर हसे हसे उरातुन वेडेपिसेखोल खोल कोण आत झुरेआता जरा अळीमिळी तुझी माझी व्यथा निळीसोसताना सुखावुन हसशील नागुलाबाची फ़ुलं दोन ...कोण तुझ्या सौधातून ऊभे असे सामसूमचिडीचुप सुनसान दिवाआता सांज ढळेलच आणि पुन्हा

नसतेस घरी तू जेंव्हा

2009-02-10T10:33:00.000+05:30

नसतेस घरी तू जेंव्हाजीव तुटका तुटका होतो,जगण्याचे विरती धागेसंसार फाटका होतो.नभ फाटून वीज पडावीकल्लॊळ तसा ऒढवतो,ही धरा दिशाहीन होतेअन चंद्र पोरका होतो.येतात उन्हे दाराशीहिरमुसून जाती मागे,खिडकीशी थबकून वारातव गंधावाचून जातो.तव मिठीत विरघळणाऱ्यामज स्मरती लाघव वेळा,श्वासाविन हृदय अडावेमी तसाच अगतिक होतो.तू सांग सखे मज कायमी सांगू या घरदारा,समचा जीव उदासमाझ्यासह मिणमिण मिटतो.ना अजुन झालो मोठाना

आठवतं तुला ?

2009-02-09T12:33:00.000+05:30

आठवतं तुला त्या भेटीतरिमझिम सरींनी छेडलं होतं,भर दुपारी मला जणूचांदण्याने वेढलं होतं.आठवतं तुला त्या भेटीतश्रावण धुंद बहरला होता,ओल्या ऋतूत ओल्या स्पर्शानेओला देह शहारला होता.आठवतं तुला त्या भेटीतदोघे व्याकुळ झालो होतो,तुझा गंध वेचता वेचतामीही बकुळ झालो होतो.आठवतं तुला त्या भेटीतभावनांनी कविता रचली होती,माझ्या डोळ्यात तू अनतुझ्या डोळ्यात मी वाचली होती.आठवतं तुला त्या भेटीतआणखी काय घडलं होतं?मला

पाऊस

2009-02-06T11:31:00.000+05:30

तुझ्यामाझ्यासवे कधी गायचा पाऊसही,तुला बोलावता पोचायचा पाऊसहीपडे ना पापणी पाहून ओलेती तुला,कसा होता नि नव्हता व्हायचा पाऊसहीतुला मी थांब म्हणताना तुला अडवायला,कसा वेळीच तेव्हा यायचा पाऊसहीमला पाहून ओला विरघळे रूसवा तुझा,कशा युक्त्या मला शिकवायचा पाऊसहीकशी भर पावसातही आग माझी व्हायची,तुला जेव्हा असा बिलगायचा पाऊसहीआता शब्दांवरी या फक्त उरलेल्या खुणा,कधी स्मरणे अशी ठेवायचा पाऊसहीकवी - संदीप खरे.

तुमचं काय गेलं ?

2009-02-05T11:26:00.000+05:30

त्याने प्रेम केलं किंवा तिने प्रेम केलंकरु दे की !मला सांगा त्यात तुमचं काय गेलं ? तो तिला एकांतात बागेमध्ये भेटलानको तितक्या जवळ जाऊन अंगाशी खेटला,लाल लाल गुलाबाचे फूल होऊन पेटलाभेटला तर भेटू दे की पेटला तर पेटू दे की !तुमच डोकं कशासाठी इतकं गरम झालं ?त्याने प्रेम केलं किंवा तिने प्रेम केलंकरु दे की !मला सांगा त्यात तुमचं काय गेलं ? एकदा ती त्याच्यासाठी वेडीपिशी झालीपाऊस होता तरीभिजत

प्रेम म्हणजे प्रेम असतं

2009-02-04T11:43:00.000+05:30

प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं,तुमचं आणि आमचं अगदी ‘सेम’ असतं !काय म्हणता ?या ओळी चिल्लर वटतात?काव्याच्या दृष्टीने थिल्लर वाटतात ?असल्या तर असू दे,फसल्या तर फसू दे !तरीसुद्धातरीसुद्धा,प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असतं,तुमचं आणि आमचं अगदी ‘सेम’ असतं !मराठीतून इश्श म्हणूनप्रेम करता येतं;उर्दुमधे इश्क म्हणूनप्रेम करता येत;व्याकरणात चुकलात तरीप्रेम करता येतं;कोन्वेंटमधे शिकलात तरीप्रेम करता

ती फुलराणी

2009-02-03T10:30:00.000+05:30

हिरवे हिरवेगार गालिचे - हरित तृणाच्या मखमालीचे;त्या सुंदर मखमालीवरती - फुलराणी ही खेळत होती.गोड निळ्या वातावरणात - अव्याज-मने होती डोलत;प्रणयचंचला त्या भ्रूलीला - अवगत नव्हत्या कुमारिकेला,आईच्या मांडीवर बसुनी - झोके घ्यावे, गावी गाणी;याहुनि ठावे काय तियेला - साध्या भोळ्या फुलराणीला ?पुरा विनोदी संध्यावात - डोलडोलवी हिरवे शेत;तोच एकदा हासत आला - चुंबून म्हणे फुलराणीला-"छानी माझी सोनुकली ती -

देतां घेतां

2009-02-02T10:33:00.000+05:30

पुस्तकांतली खूण करायादिले एकदा पीस पांढरे;पिसाहुनि सुकुमार कांहिसेदेतां घेतां त्यांत थरारे.मेजावरचे वजन छानसेम्हणुन दिला नाजूक शिंपला;देतां घेतां उमटे कांहीमिना तयाचा त्यावर जडला.असेच कांही द्यावे घ्यावेदिला एकदा ताजा मरवा;देतां घेतां त्यातं मिसळलागंध मनांतिल त्याहुन हिरवा.कवयित्री - इंदिरा संत

मनातल्या मनात मी...

2009-01-30T12:09:00.000+05:30

मनातल्या मनात मी तुझ्यासमीप राहतो !तुला न सांगता तुझा वसंत रोज पाहतो !अशीच रोज नाहुनीलपेट उन्ह कोवळे,असेच चिंब केस तूउन्हात सोड मोकळे;तुझा सुगंध मात्र मी इथे हळूच हुंगतो !अशीच रोज अंगणीलवून वेच तू फुले,असेच सांग लाजुनीकळ्यांस गूज आपुले;तुझ्या कळ्या, तुझी फुले इथे टिपून काढतो !अजून तू अजाण ह्याकुंवार कर्दळीपरी,गडे विचार जाणत्याजुईस एकदा तरी;'दुरून कोण हा तुझा मरंद रोज चाखतो...?'तसा न राहिला

तव नयनांचे दल हलले गं...

2009-01-29T11:51:00.000+05:30

तव नयनांचे दल हलले गंपानावरच्या दवबिंदूपरीजग सारे डळमळले गंतव नयनांचे दल हलले गंवारे गळले तारे ढळलेदिग्गज पंचाननसे वळलेगिरि ढासळले, सुर कोसळलेऋषी मुनी योगी चळले गंतव नयनांचे दल हलले गंऋतुचक्राचे आस उडालेआकाशातुन शब्द उडालेआवर आवर अपुले भालेमीन जळी तळमळले गंतव नयनांचे दल हलले गंह्रुदयी माझ्या चकमक झडलीदो नयनांची किमया घडलीनजर तुझी धरणीला भिडलीपुनरपी जग सावरले गंतव नयनांचे दल हलले गंकवी - बा. भ.

ती...

2009-01-28T11:55:00.000+05:30

नाही भेटलो मी दिवसभर तरतीनं खुप बैचेन व्हावं,संध्याकाळी ऑफ़िसबाहेर भेटूनमला अगदी सरप्राईज द्यावंभेटण्यासाठी ठरलेल्या जागीतीने माझ्या आधी यावं,आणि मी उशिरा आलो म्हणुनमग लटके लटकॆ रागवावंफ़िरताना जर मी नजरेआड झालोतर तीने कावरबावरं व्हावं,आणि मी दिसल्यावर मात्रअश्रू लपवत मला प्रेमान ओरडावंमाझं काही चुकलं तरतीनं कधीही न रागवावं,अबोला धरुन मला न रडवताकाय चुकलं ते समजवावंजीची कल्पनाही केली इतकीभरभरुन

चल उठ रे मुकुंदा, झाली पहाट झाली

2009-01-23T12:51:00.000+05:30

चल उठ रे मुकुंदा, झाली पहाट झालीबाहेर चांदण्याला हलकेच जाग आलीमंदावला कधीचा गगनात शुक्रताराअन्‌ चोरपावलांनी आला पहाटवारागालांवरी उषेच्या आली हळूच लालीघे आवरून आता स्वप्नांतला पसाराबेचैन गोकुळाने केला तुझा पुकारातव गीत गात सारी ही पाखरे उडालीतुज दूर हाक मारी कालिंदिचा किनाराकुंजांतल्या फुलांनी केला तुला इशारातुज शोधण्यास वेडी राधा पुन्हा निघालीकवी - सुरेश भट

जयहिंद आणि जयजवान

2009-01-22T12:20:00.000+05:30

ऐसे नव्हे की भारती या बुद्ध नुसता जन्मला,नुसताच नाही बुद्ध येथे आहे शिवाजी जन्मलाविरतेची भारती या ना कमी झाली कधी,आमचा इतिहास नुसता इतिहास ना झाला कधीतीच आहे हौस आम्हा व्हावया समरी शहीद,बाजी प्रभूही आज आहे आज तो अब्दुल हमीदबोलला इतुकेच अंती आगे बढो आगे बढो,देउन गेला मंत्र जसा आगे बढो आगे बढोधर्माहुनी श्रेष्ठ आपल्या देशास जो या समजला,मानु आम्ही त्यालाच आहे धर्म काही समजलाजन्मला जो जो इथे तो वीर

लाख चुका असतील केल्या, केली पण प्रीती

2009-01-21T11:52:00.000+05:30

अखेरचे येतिल माझ्या हेच शब्द ओठीलाख चुका असतील केल्या, केली पण प्रीतीइथे सुरु होण्याआधी संपते कहाणीसाक्षीला केवळ उरते डोळ्यांतिल पाणीजखम उरी होते ज्यांच्या तेच गीत गातीसर्व बंध तोडुनि जेव्हा नदी धुंद धावेमीलन वा मरण पुढे हे तिला नसे ठावेएकदाच आभाळाला अशी भिडे मातीगंध दूर ज्याचा आणिक जवळ मात्र काटेअसे फूल प्रीती म्हणजे कधी हाय वाटेतरी गंध धुंडित धावे जीव तुझ्यासाठीआर्त गीत आले जर हे कधी तुझ्या

दुःख घराला आले

2009-01-20T11:05:00.000+05:30

अंधार असा घनभारीचंद्रातुन चंद्र बुडालेस्मरणाचा उत्सव जागूनजणु दुःख घराला आलेदाराशी मी बसलेलादुःखावर डोळे पसरुनक्षितिज जसे धरणीलाश्वासानी धरते उचलुनविश्रब्ध किनारे दूरजाऊन कुठे मिळतातीजणु ह्रिदयामागुन माझ्याझाडांची पाने गळतीनाहीच कुणी अपुले रेप्राणांवर नभ धरणारेदिक्काल धुक्याच्या वेळीहृदयाला स्पंदविणारेकवी - ग्रेस

पाठ

2009-01-19T11:46:00.000+05:30

सोडताना प्राण त्यांना मी कुठे बोलावले?खातरी झाली न त्यांची... ते घरी डोकावले!हा कसा झिम्मा विजांशी ओठ माझे खेळती...कोणते आकाश माझ्या अंतरी पान्हावले?ऐकली आजन्म त्यांची मी शिळी रामायणे(शेवटी मी बोललो अन् ते किती रागावले!)मी न स्वप्नांचे कधीही मान्य केले मागणेदुःख माझे एकट्याचे मी कधी लाडावले?जीवना रे, एकदाही मी न टाहो फोडलापाहणाऱ्यांचेच डोळे शेवटी पाणावले!वेचण्या जेव्हा निघालो माणसांची

सर्वस्व तुजला वाहुनी

2009-01-16T10:48:00.000+05:30

सर्वस्व तुजला वाहुनी, माझ्या घरी मी पाहुणीसांगू कसे सारे तुला, सांगू कसे रे याहुनी?घरदार येते खावया, नसते स्मृतींना का दया ?अंधार होतो बोलका, वेड्यापिशा स्वप्नांतुनीमाझ्या सभोती घालते, माझ्या जगाची भिंत मीठरते परी ती काच रे, दिसतोस मजला त्यातुनीसंसार मी करिते मुका, दाबून माझा हुंदकादररोज मी जाते सती, आज्ञा तुझी ती मानुनीवहिवाटलेली वाट ती, मी काटते दररोज रेअन्‌ प्राक्तनावर रेलते, छाती तुझी ती

उपकार

2009-01-15T12:03:00.000+05:30

एक जन्म पुरतोय ईश्वरा नको तुझे उपकार पुन्हाखूप तुझे कर्तुत्व पाहिले नको नवे अवतार पुन्हाखोल तुझ्या बाणाचा पल्ला माझ्या हळव्या हॄदयाशीसावज असुनी सुसखाअन्त होता कोसळतो प्रतिकार पुन्हाएके काळी होतो राजा शब्दगणांच्या राज्याचाकंगालांचा भरतो आहे आजकाल दरबार पुन्हासूडाने मी विरोधातल्या पक्षाला मतदान दिलेहातोहात कसे सावरले निलाजरे सरकार पुन्हादासबोध वाचून उघडले घर मी सगळ्यांच्यासाठीआता रचतो आहे माझे

कुंभारासारखा गुरू नाही रे जगात

2009-01-14T11:20:00.000+05:30

कुंभारासारखा गुरू नाही रे जगातवरी घालितो धपाटा, आत आधाराला हातआधी तुडवी तुडवी मग हाते कुरवाळीओल्या मातीच्या गोळ्याला येई आकृती वेगळीघट जाती थोराघरी, घट जाती राऊळातकुणी चढून बसतो गावगौरीच्या मस्तकीकुणी मद्यपात्र होतो रावराजांच्या हस्तकीआव्यातली आग नाही पुन्हा आठवतकुणी पुजेचा कलश, कुणी गोरसाचा माठदेता आकार गुरूने ज्याची त्याला लाभे वाटघट पावती प्रतिष्ठा गुरू राहतो अज्ञातकवी - ग. दि. माडगूळकर

केळीचे सुकले बाग...

2009-01-13T11:55:00.001+05:30

केळीचे सुकले बाग, असुनिया पाणीकोमेजलि कवळी पाने, असुनि निगराणीअशी कुठे लागली आग, जळति जसे वारेकुठे तरी पेटला वणवा, भडके बन सारेकिती दूरचि लागे झळ, आंतल्या जीवागाभ्यातिल जीवनरस, सुकत ओलावाकिती जरी घातले पाणी, सावली केलीकेळीचे सुकले प्राण, बघुनि भवतालीकवी - अनिल

ऐसि शायरी माझी नव्हे

2009-01-12T12:29:00.000+05:30

सांगेल काही भव्य, ऐसि शायरी माझी नव्हेतो कविंचा मान, तितुकी पायरी माझी नव्हेआम्ही अरे साध्याच, अपुल्या जीवना सन्मानितोसन्मानितो हासू, तसे या आसवा सन्मानितोजाणतो अंति ,अम्हाला मातीच आहे व्हायचेनाहीतरी दुनियेत, दुसरे काय असते व्हायचेमानतो देवासही, ना मानतो ऐसे नव्हेमानतो इतुकेच की, तो आमुचा कोणी नव्हेआहो असे बेधुंद, आमुची धुंदही साधी नव्हेमेलो तरी वाटेल मेला, दुसरा कुणी आम्ही नव्हेकवी - भाऊसाहेब

सूर मागू तुला मी कसा?

2009-01-09T11:32:00.000+05:30

सूर मागू तुला मी कसा?जीवना तू तसा, मी असा.तू मला, मी तुला पाहिलेएकमेकांस न्याहाळिलेदुःख माझा तुझा आरसाएकदाही मनासारखातू न झालास माझा सखाखेळलो खेळ झाला जसाखूप झाले तुझे बोलणेखूप झाले तुझे कोपणेमी तरीही जसाच्या तसारंग सारे तुझे झेलुनीशाप सारे तुझे घेउनीहिंडतो मीच वेडपिसाकाय मागून काही मिळे ?का तुला गीत माझे कळे ?व्यर्थ हा अमृताचा वसाकवी - सुरेश भट

पत्ते

2009-01-08T10:49:00.000+05:30

मारतो राजास एक्का, नहिल्यास दहीला मारतोकल्पनेचे खेळ सारे, कोणी कुणा ना मारतोपाहता कोणात काही नाही कुठेही वेगळेसारेच तुकडे कागदाचे, छाप नुसते वेगळेआता जरासा रंग काही खेळास येऊ लागलापत्यातला राजा स्वतःला राजाच मानू लागलाराणीसही जाणिव काही और होऊ लागलीलाजलि नव्हती कधी ती आज लाजू लागलीदिनतेचा खेद आता दुर्रीस होऊ लागलापंजा म्हणे चौर्र्यास आता श्रीमंत वाटु लागलाविसरून निजरुप नुसत्या नामरुपी

रोपटे

2009-01-07T10:45:00.000+05:30

काय जे समजायचे ते शेवटी समजून गेलो,मी तुझ्या आशेत सारी जिंदगी उधळून गेलोचारचौघांसारखे मज बोलणे जमलेच नाही,सांग तू आता शहाण्या, काय मी बरळून गेलो?मी अता घेणार नाही माप श्वासांच्या गजांचे...जन्मठेपेतून माझ्या आज मी निसटून गेलो.का तुम्ही ठेवाल माझी याद येणाऱ्या पिढ्यांनो?मी तुम्हासाठीच तेव्हा कोरडा बहरून गेलोआज कैशी आपुली ही भेट ताटातूट झाली?भेटतांना ऐन वेळी मी कुठे हरवून गेलो?मी चुका केल्या तरीही

आता जगायाचे असे माझे किती क्षण राहिले ?

2009-01-06T11:31:00.000+05:30

आता जगायाचे असे माझे किती क्षण राहिले ?माझ्या धुळीचे शेवटी येथे किती कण राहिले?ह्रदयात विझला चंद्रमा... नयनी न उरल्या तारका...नाही म्हणायाला तुझे हे आपुलेपण राहिलेअजुनी कुणास्तव तेवतो हा मंद प्राणाचा दिवा?अजुनी मला फसवायला हे कुठले निमंत्रण राहिले?ते लोक होते वेगळे घाईत जे गेले पुढे ...मी मात्र थांबुन पाहतो मागे कितीजण राहिले?कवटाळुनी बसले मज दाही दिशांचे हुंदकेमाझे अता दु : खासवे काही न भांडण

आज अचानक गाठ पडे

2009-01-05T11:19:00.000+05:30

भलत्या वेळी भलत्या मेळीअसता मन भलतीचकडेनयन वळविता सहज कुठेतरिएकाएकी तूच पुढेनसता मनिमानसी अशी हीअवचित दृष्टिस दृष्ट भिडेदचकुनि जागत जीव नीजेतचक्षणभर अंतरपट उघडेगूढ खूण तव कळुन नाकळुनभांबावुन मागे मुरडेनिसटुनि जाई संधीचा क्षणसदा असा संकोच नडेकवी - अनिल

समिधाच सख्या या...

2009-01-02T11:40:00.000+05:30

दूरस्थ कुणी दे तुझ्या करी ही कवितावाहते जिच्यातुनि त्याची जीवन-सरिता,खळखळे, अडथळे, सुके, कधी फेसाळेपरि अखंड शोधे वाट समुद्राकरिता ||खडकाळ प्रान्त तो ही जेथून निघालीपथ शोधित आली रानातून अकेली,नच रम्य राउळे, कलापूर्ण वा घाटतीरावर तुरळक परि अंकुरती वेली ||नव पर्णाच्या या विरल माण्डवाखाली,होईल सावली कुणा, कुणास कहाली,तोषेल कुणी, शापील कुणी दुर्वास,"या जळोत समिधा-भव्य हवी वृक्षाली !"समिधाच सख्या या,

कधीकधी...

2008-12-31T11:37:00.000+05:30

मी एकटीच माझी असते कधीकधीगर्दीत भोवतीच्या नसते कधीकधीयेथे न ओळखीचे कोणीच राहिलेहोतात भास मजला नुसते कधीकधीजपते मनात माझ्या एकेक हुंदकालपवीत आसवे मी हसते कधीकधीमागेच मी कधीची हरपून बैसलेआता नकोनकोशी दिसते कधीकधीजखमा बुजून गेल्या साऱ्या जुन्या तरीउसवीत जीवनाला बसते कधीकधीगझलकार - सुरेश भट

बरं झालं...

2008-12-30T11:52:00.000+05:30

या जमिनीतएकदा स्वतःला गाडून घेईन म्हणतो...चारदोन पावसाळे बरसून गेलेकी रानातलं झाड बनूनपरत एकदा बाहेर येईन...म्हणजे मग माझ्या झाडावरच्यापानापानांतून, देठादेठावर,फांदीफांदीलाच मीच असेन...येणारे जाणारे क्षण्भर थबकून,सुस्कारत म्हणतील -"बरं झालं हे झाड आलंअगदीच काही नसण्यापेक्षा..."आणि पानापानांतून माझे चेहरेत्यांना नकळत न्याहाळत खुदकन् हसतील...माझ्या पानांतून वाट काढणार्‍या सूर्यकिरणांबरोबरमाझं हसू

माझ्या गोव्याच्या भूमीत

2008-12-29T11:34:00.000+05:30

माझ्या गोव्याच्या भूमीतगड्या नारळ मधाचे,कड्या-कपाऱ्यां मधुनघट फ़ुटती दुधाचे||माझ्या गोव्याच्या भूमीतआंब्या-फ़णसाची रास,फ़ुली फ़ळांचे पाझरफ़ळी फ़ुलांचे सुवास||माझ्या गोव्याच्या भूमीतवनश्रीची कारागिरी,पाना-फ़ुलांची कुसरपशु-पक्ष्यांच्या किनारी||माझ्या गोव्याच्या भूमीतउन्हाळ्यात खारा वारा,पावसात दारापुढेसोन्याचांदीच्या रे धारा||माझ्या गोव्याच्या भूमीतयेते चांदणे माहेरा,ओलावल्या लोचनांनीभेटे आकाश सागरा||

म्हणालो नाही...

2008-12-24T11:47:00.000+05:30

तू गेलीस तेव्हा 'थांब' म्हणालो नाही'का जाशी ?' ते ही 'सांग' म्हणालो नाही,होतीस जरी बाजूस उभी तू माझ्या'हे अंतर आहे लांब' म्हणालो नाही...मज स्मरते ना ती वेळ कोणती होतीघन ओले का नजरच ओली होती,निपटून काढता डोळ्यांमधले पाणी'जा! फिटले सारे पांग!' म्हणालो नाही...बोलून इथे थकले मौनाचे रावेकोणास कळाले म्हणून तुज उमगावे!असहाय्य लागला आतून वणवा सारापणा वणव्याला त्या आग म्हणालो नाही...बघ अनोळख्यागत चंद्र

हसतील ना कुसूमे जरी...

2008-12-23T11:34:00.000+05:30

हसतील ना कुसूमे जरी, ना जरी म्हणतील 'ये'पाऊल ना टाकू तिथे, बाग ती अमुची नव्हेभ्रमरा परी सौंदर्यवेडे आहो जरी ऐसे अम्हीइश्कातही नाही हुठे भिक्षुकी केली अम्हीखेळलो इश्कात आम्ही बेधुंद आम्ही खेळलोलोळलो मस्तीत नाही पायी कूणाच्या लोळलोअस्मिता इश्कात सा-या केव्हांच नाही विसरलोआली तशीही वेळ तेव्हा इश्क सारा विसरलोरडलो आम्ही इश्कात जेव्हा आम्हा रडावे वाटलेतेव्हा नव्हे इश्कास जेव्हा आम्ही रडावे वाटलेआसूवरी

वादळवेडी...

2008-12-22T12:21:00.000+05:30

वादळवेडी विस्मयकर ही दीर्घकुंतली जात...कधी वणव्याच्या मुकुटावरती तुरा होऊनी फ़िरेदेवघरातील होते केव्हा मंद शांत फ़ुलवातकधी पतीस्तव सती होऊनी सरणावरती चढेकधी जारास्तव विश्व जाळूनी घुसते वनवासाततीर्थरुप ही कधी वाहते अमल जान्हवीपरीकधी खिडकीतूनी मांसल हिरव्या नजरेची बरसातनागिण होऊनी कुठे टाकते कालकुटाच्या चुळाकुठे प्रकटतो हिच्याच देही इश्वरतेचा हातउषा होऊनी कधी करितसे प्रतिभेची लावणीकधी शालूसम नेसून

प्रेम कर भिल्लासारखं...

2008-12-19T11:31:00.000+05:30

पुरे झाले चंद्र-सुर्य, पुरे झाल्या तारा,पुरे झाले नदी नाले, पुरे झाला वारामोरासारखा छाती काढून उभा राहा,जाळासारखा नजरेत नजर बांधून पाहासांग तिला, तुझ्या मिठीत स्वर्ग आहे सारा.शेवाळलेले शब्द आणिक यमक-छंद करतील काय?डांबरी सडकेवर श्रावण इंद्रधनू बांधील काय?उन्हाळ्यातल्या ढगासारखा हवेत बसशील फिरत,जास्तीत-जास्त बारा महिने बाई बसेल झुरतनंतर तुला लगीनचिठ्ठी आल्याशिवाय राहील काय?म्हणून म्हणतो जागा हो

उपदेश

2008-12-18T10:59:00.000+05:30

सार्‍याच शंकांची अशी मागू नको तू उत्तरेअसतात शंकेखोर जे त्यांचे कधी झाले बरे?वेड्या, शहाण्यासारखा तू खा शिळी ही भाकरी,घाणेरड्या खोलीत ह्या शोधू नका आता घरेबोंबा अशा मारू नको, त्यांना तुझी चिंता किती?मागेच दुःखांची तुझ्या भरली तयांनी टेंडरेतू मान वेदान्तापरी सारीच खोटी इंद्रिये,पण जाण अपुले पोट तू ह्या इंद्रियामाजी खरेजमणारही नाही तुला त्यांची तिकोनी संस्कृती;रे, बायकोमागे तुझ्या लेंढार पोरांचे

सारेच हे उमाळे...

2008-12-17T11:42:00.000+05:30

सारेच हे उमाळे आधीच योजलेलेसारेच हे जिव्हाळे आधीच बेतलेले!सांभाळतात सारे आपापली दुकाने;माझेच हे दिवाळे काढून लोक गेले!मी हा भिकारडा अन्‌ माझी भिकार दु:खे;त्यांचे हुशार अश्रू आधीच गाजलेले!माझी जगायची आहे कुठे तयारी ?त्यांच्या नकोत युक्त्या जे जन्मताच मेले!माझ्या शिळ्या भुकेची उष्टी कशास चर्चा?जे घालतात भिक्षा तेही उभे भुकेलेआता कुणाकुणाचे मी घाव आठवावे?येतात जे दिलासे तेही उगाळलेले! गीत - सुरेश भट

बाळ जातो दूर देशा

2008-12-16T10:46:00.000+05:30

बाळ जातो दूर देशा, मन गेले वेडावूनआज सकाळपासूनहात लागेना कामाला, वृत्ती होय वेड्यावाणीडोळ्याचे ना खळे पाणीआज दूध जिनसा नव्या, आणा ताजा भाजीपालामाझ्या लाडक्या लेकालायाच्या आवडीचे चार, करू सुंदर पदार्थकाही देऊ बरोबरत्याचे बघा ठेवीले का, नीट बांधून सामानकाही राहिले मागूननको जाऊ आता बाळ, कुणा बाहेर भॆटायाकिती शिणवीसी कायावाऱ्यासारखी धावते, वेळ भराभर कशी!गाडी थांबेल दाराशीपत्र धाड वेळोवेळी, जप आपुल्या

भास

2008-12-15T12:03:00.000+05:30

संध्याकाळी किनाऱ्यावर एकाएकी झाला भासकोण आलं... कोण गेलं? कोणीच नाही जवळपास?कुठून आली... कुठे गेली? मी पाहिली एवढ खरंअस येणं अस जाणं तिला दिसलं नाही बरं!चुळबुळणाऱ्या लाटांचा जिना उतरत उतरत आलीरेतीवरती पाउलखुणा न ठेवता परत गेलीथांब थांब म्हणेस्तोवर कशी दिसेनाशी झालीगुल्बाक्षीच्या मावळतीवर आली जास्वंदाची लाली!पुस्तक मिटून ठेवल्यावरती चांगल का हे पुन्हा येणं?तेव्हा वचन दिलं होतं पुढील जन्मी देईन

खरा तो एकचि धर्म...

2008-12-12T11:51:00.000+05:30

खरा तो एकचि धर्म । जगाला प्रेम अर्पावे॥जगी जे हीन अति पतितजगी जे दीन पद-दलिततया जाऊन उठवावे । जगाला प्रेम अर्पावे॥सदा जे आर्त अति विकलजयांना गांजती सकलतया जाऊन हसवावे । जगाला प्रेम अर्पावे॥कुणा ना व्यर्थ शिणवावेकुणा ना व्यर्थ हिणवावेसमस्ता बंधु मानावे । जगाला प्रेम अर्पावे॥प्रभूची लेकरे सारीतयाला सर्वही प्यारीकुणा ना तुच्छ लेखावे । जगाला प्रेम अर्पावे॥असे हे सार धर्माचेअसे हे सार सत्याचेपरार्था

माझे मन तूझे झाले

2008-12-11T10:10:00.000+05:30

माझे मन तूझे झालेतुझे मन माझे झालेमाझे प्राण तूझे प्राणउरले ना वेगळाले॥मला लागे तुझी आसतुला जडे माझा ध्यासतुला मला चोहीकडेमाझे तूझे होती भास॥माझ्यातून तू वाहसीतुझ्यातही मी पाहसीतूझ्यामाझ्यातले सारेगुज माझ्यातुझ्यापाशी॥तुझी माझी पटे खूणतुझी माझी हीच धूनतूझे प्राण माझे प्राणमाझे मन तूझे मन॥कवी - सुधीर मोघे

संथ निळे हे पाणी

2008-12-10T10:56:00.000+05:30

संथ निळे हे पाणीवर शुक्राचा ताराकुरळ्या लहंरीमधुनीशिळ घालतो वारादुर कमान पुलाचीएकलीच अंधारीथरथरत्या पाण्यालाकसले गुपीत विचारीभरुन काजव्याने हाचमके पिंपळ सारास्तिमीत होऊनी तेथेअवचित थबके वाराकिरकीर रात किड्यांचीनिरवतेस किनारीओढ लागुनी छायाथरथरते अंधारीमध्येच क्षितीजावरुनीविज लकाकुन जाईअन ध्यानस्थ गिरी हीउघडुनी लोचन पाहीहळुच चांदने ओलेथिबके पाणावरुनीकसला क्षन सोनेरीउमले प्राणामधुनीसंथ निळे हे

नवलाख तळपती दीप विजेचे येथ...

2008-12-05T10:57:00.000+05:30

नवलाख तळपती दीप विजेचे येथउतरली तारकादळे जणू नगरातपरि स्मरते आणिक करते व्याकुळ केव्हात्या माजघरातिल मंद दिव्याची वात!वाऱ्यावर येथिल रातराणि ही धुंदटाकता उसासे, चरणचाल हो मंदपरि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हात्या परसामधला एकच तो निशिगंध!हेलावे भवती सागर येथ अफाटतीरावर श्रीमान इमारतींचा थाटपरि स्मरतो आणिक करतो व्याकुळ केव्हातो नदीकिनारा आणि भंगला घाट!बेहोष चढे जलशांना येथिल रंगरुणझुणता नूपुर जीव

जाईन दूर गावा

2008-12-04T11:58:00.000+05:30

तेव्हा मलाच माझा वाटेल फक्त हेवाघरदार टाकुनी मी जाईन दूर गावा.पाण्यांत ओंजळीच्या आला चुकून मीनचमकून हो तसाच गाण्यांत अर्थ यावाशिंपीत पावसाळी सर्वत्र या लकेरीयावा अनाम पक्षी, स्पर्शू मलाच यावा.देतां कुणी दुरून नक्षत्रसे इषारेसाराच आसमंत घननीळ होत जावा.पेरून जात वाळा अंगावरी कुणी जो,शेल्यापरी कुसुंबी वाऱ्यावरी वहावा.तारांवरी पडावा केव्हा चुकून हात;विस्तीर्ण पोकळीचा गंधार सापडावा.तेव्हा मलाच माझा

दु:ख ना आनंदही

2008-12-03T10:43:00.000+05:30

दु:ख ना आनंदही अन अंत ना आरंभही,नाव आहे चाललेली कालही अन आजही.मी तसा प्रत्यक्ष नाही, ना विदेशी मी जसा,मी नव्हे की बिंब माझें, मी न माझा आरसा.एकला मी नाहि जैसा, नाहि नाहि मी दुणा,मी नव्हें स्वामीहि माझा, मी न माझा पाहुणा.प्रश्न की उद्गार नाही, अधिक नाही वा उणा,जीवनाला ऐल नाही, पैल, तैसा मध्य ना.याद नाही, साद नाही, ना सखी वा सोबती,नाद आहे या घड्याला अन घड्याच्या भोवती.सांध्यछाया आणि काया जोडुनी

कुजबुज

2008-12-02T10:59:00.000+05:30

डोळ्यांतल्या दिव्यांची का तेलवात झाली ?दोघांतल्या गुजाची जाहीर बात झालीमी डाव टाकला की तू फेकलेस जाळे ?खेळात उभयतांची जिंकून मात झालीआयुष्यरखरखाटा आच्छादलेस ऐसेमध्यान्हिच्या१ उन्हाची पौर्णीम रात झालीखुलली सुवर्णकांती अजुनी मदालसेचीहळदीत नाहली अन् सिंदूरस्नात झालीजाता जवळ जरासा, रोमांचली नवोढाधडधड अधीर, नूतन नवख्या उरात झालीहाकी अरूण निर्दय